Personal: Een stukje van mijn verhaal

Leave a Comment

In alle jaren dat ik blog is dit volgens mij de eerste keer dat ik het een beetje "eng" vindt om een artikel te schrijven. Ik vind het fijn om open te kunnen zijn over wie ik ben en over de gebeurtenissen die mij gevormd hebben, maar tegelijkertijd stel ik me hiermee ook kwetsbaar op. Maar hoe eng ik het ook vindt, vandaag wil  ik een stukje van mijn verhaal met jullie delen!

De vakantiefoto hierboven is gemaakt in Schotland, inmiddels ongeveer 10 jaar geleden. Links, in de knalgele jas (met helikopter achterop!) en met rode regenlaarzen, sta ik. Rechts mijn moeder. Mijn moeder vond Schotland prachtig en genoot enorm van de vogeltjes die 's morgens vroeg met ons mee wilde ontbijten.

Dat is hoe ik me mijn moeder graag herinner. Zij leerde me schaatsen en nam me mee naar een voorstelling van Herman van Veen, in de Goudse Schouwburg. Ik was de jongste in de zaal en had speciaal voor de voorstelling mijn netste kleren aangetrokken. Ook was het mijn moeder's spiegelreflexcamera waardoor ik mijn liefde voor fotografie ontdekte. Jarenlang was mijn moeder één van mijn beste vriendinnen, ze zag het direct aan me wanneer ik verliefd was en luisterde geduldig naar de eindeloze verhalen die ik vertelde.

Mijn moeder was heel betrokken. Op haar werk, op oma's leven, maar vooral op mijn leven. Vanaf groep zeven hielp ze me met woordjes leren voor Engels en ze hield graag in de gaten met welke mensen ik omging. Toch was dat niet altijd even prettig, hoe goed bedoeld ook. Halverwege mei 2014 ben ik uit huis gegaan, omdat mijn moeder in al haar moederlijke bezorgdheid te veel druk op me legde. Mijn moeder vond ik heel erg lastig, ze had het idee dat ze faalde als moeder. Mijn vader pakte het juist enorm goed op. Hij begreep mijn frustratie en stond volledig achter mijn beslissing.

Twee weken lang waren whatsapp-berichtjes met mijn vader het enige contact met thuis. Tot de eerste woensdag van april. Ik liep samen met een klasgenoot in het centrum van Rotterdam, tegenover de bibliotheek, toen mijn mobiel overging. Het was mijn moeder. Ze had slecht nieuws, heel slecht nieuws.

De volgende morgen zaten we met het hele gezin, papa, oma, mama en ik, in het ziekenhuis. De dokter liet ons de foto's zien die waren gemaakt van mama's longen, rug en lever. Alle donkergrijze vlekjes op de foto waren cellen die daar niet thuis hoorden: kanker. Na het zien van de foto van mijn moeders wervelkolom begreep ik ineens wat al die maanden daarvoor de rugpijn en haar slechte humeur had veroorzaakt. Kanker.

Een kleine drie maanden daarna overleed mijn moeder.

Ik wil niet bekend staan als "dat meisje zonder moeder", ik wil niet dat mensen me zielig vinden omdat ik geen moeder meer heb. In mijn directe omgeving zal dat waarschijnlijk ook niet gebeuren. Even wordt je overladen met kaarten, maar na een week of twee stopt de stroom van kaarten en steunbetuigingen. En veel mensen vergeten immers binnen een maand dat in één klap jouw hele leven zo heftig verandert is. Soms zou ik ze graag wakker willen schudden. Niet om zielig te doen, maar om ze te vertellen waarom mijn leven zo anders is. Waarom ik anders ben.

Sinds het overlijden van mijn moeder zijn een hoop praktische dingen, waar ik nog nooit over nagedacht had, mijn verantwoordelijkheid. Bezoekjes aan de notaris, contact met banken en andere instanties, aangifte erfbelasting. En het opruimen van mama's spullen, kleding, make up, etc. Het kost energie, het geeft frustratie en ergens diep van binnen doet het een beetje pijn. Soms wil ik het uitschreeuwen omdat ik werkelijk niets begrijp van de keuzes die mijn moeder maakte, of de enorme voorraad producten die ze hamsterde. Maar tegelijkertijd zijn veel mensen het overlijden al lang weer vergeten.

Op dit moment krijg ik begeleiding via maatschappelijk werk, zodat ik tussen alle verantwoordelijkheden thuis en op de universiteit ook nog aan mezelf en mijn eigen gevoel toe kom. Ik leer daar veel, maar het blijft lastig om te beseffen dat mijn moeder er echt niet meer is. En dat het oké is om daar verdrietig over te zijn.

Zo kom ik nog vaak genoeg dingen tegen die ik echt even aan haar wil vertellen en dacht ik laatst dat ik mama met de auto op onze oprit hoorde parkeren. Hele vreemde momenten die je met een leeg gevoel achterlaten. Dingen die ik een plekje moet leren geven in mijn leven.

Gelukkig heb ik geweldige vrienden die me helpen om in alle chaos van de praktische zaken de mooie herinneringen niet te vergeten. Herinneringen zoals op de foto hierboven, waar ik nog onbezorgd klein en onvolwassen mocht zijn, en waar dicht bij mama het veiligste plek op aarde was.

0 reacties :

Een reactie plaatsen

Comments make me happy <3
(Je URL in de comment zetten is not done, ook bij winacties)

Mogelijk gemaakt door Blogger.