Drukte

Leave a Comment
Mijn blog is, wat de lay out betreft, vrij rustig. Iets wat ik mooi vind. In mijn hoofd en om me heen is het namelijk al druk genoeg. Vrienden, huiswerk en een wirwar van hersenkronkels. Pfff, wat is dat soms druk. Gezellige drukte is fijn, mensen om je heen hebben is ook. Maar drukte in mijn hoofd is vervelend. Bij mensen kan je weglopen, maar je hoofd kan je niet uitzetten. Hoe graag je ook wilt.

In je hoofd komen er ook steeds nieuwe gedachten en nieuwe prikkels bij. Nieuwe dingen waar je over na zou kunnen denken. En natuurlijk heeft denken ons als mensheid al heel ver gebracht... Maar waar zijn de grenzen? Waar zit de uitknop?
Ik denk dat het niet-denken me echt geweldig zou bevallen ;-)

Vaderfiguur

Leave a Comment
Vaderfiguur klinkt niet erg positief, nee, voor een leuk artikel kan ik beter met "papa" beginnen. Papa klinkt vrolijk, zorgzaam en lief. Als een man die zich laat verslaan bij het voetballen met zijn zesjarige zoontje en daarna zijn andere zoon helpt bij zijn huiswerk. Ook al klinkt papa nog zo leuk, niet alle vaders nemen het "vader zijn" even serieus. Iets wat ik, in mijn omgeving, te vaak zie. Ja, er zijn jongens die bij hun meisje blijven als ze op haar 16e een kindje krijgt, en ja er zijn mannen die ondanks haar vreselijke ziekte hun vrouw niet alleen laten. Dat zijn de goeie, de echte papa's!
Maar wat als het jouw vader geen bal kan schelen hoe het met je gaat? Of zich in elk geval zo gedraagt. Dat doet pijn. Iedereen, klein of groot, heeft behoefte aan een vader. Een vader om mee te lachen, om voetbal mee te kijken, om je te helpen met Engels of wiskunde. En een vader die vraagt hoe je dag was, om je vervolgens op te vrolijken als je dag niet zo fijn was. Jammer genoeg zijn lang niet alle vaders op die manier papa.

De mensen die hun papa moeten missen, die -om welke reden dan ook- geen vaderfiguur hebben, zullen zich vast herkennen in dit mooie liedje. Aan hun situatie kan ik weinig veranderen, maar ik hoop dat ze weten dat ze niet de enige zijn, en steun bij elkaar kunnen vinden. Want hoe vervelend ouders soms ook zijn, diep van binnen houden we veel van hen, en kunnen we eigenlijk -hoe zelfstandig we ook willen zijn- niet zonder ze.


Schrijfveer 10 mei ~ Een meetlint

Leave a Comment
Vandaag tijd voor mijn eerste schrijfveer hier op Simply Handwritten. Voor wie niet weet wat een schrijfveer inhoud, kijk even op deze site, daar wordt duidelijk uitgelegd wat het is. Voor mij is het vooral creatief schrijven waarbij je je aan geen enkele regel hoeft te houden, enkel aan de regel dat je niet mag wissen of teruglezen voor het af is. Ook de lengte mag je zelf bepalen, al blijft het bij mij meestal bij korte stukjes tekst, een compleet verhaal is ook toegestaan. Punt 6. van het lijstje met de richtlijnen is Verwacht niets van tevoren, houd dat alsjeblieft, net als ik, in je achterhoofd. Het thema van vandaag, 10 mei, is trouwens; "Een meetlint".

Ik keek naar het meetlint wat ik in mijn, inmiddels rimpelige handen had. De getallen op het gele materiaal begonnen vager te worden, wat niet gek was na al die jaren van trouwe dienst. Toch kon ik nog duidelijk mijn eigen lengte aflezen. Weer twee centimeter gekrompen sinds de laatste keer. Ik wilde het niet geloven, maar ik werd oud. Echt oud. Het was vreemd om mezelf langs een meetlint te zetten. Niet zozeer letterlijk, figuurlijk wel. Jaren was ik door andere beoordeeld, langs een denkbeeldig meetlint gelegd, maar nu beoordeelde ik mezelf. Ik was altijd streng geweest voor andere, had hard geoordeeld, enkel door hoe mensen eruit zagen. Maar nu stond ik zelf, als een zielig, ineengezakt hoopje mens voor de spiegel. Ik dacht erover hoe anderen mensen mij zouden beoordelen, zouden ze mij net zo triest vinden als ik mezelf vond? Ik hoopte van niet. Ik vreesde van wel. Terwijl ik mijn spiegelbeeld afzocht naar het laatste beetje van mezelf waar ik trots op kon zijn viel mijn oog op mijn trouwring. Alle zorgen vielen van me af. Ik rechtte mijn rug, trok mijn blouse recht en ruimde het meetlint op. Ik wist weer dat het er niet toe deed wat iedereen van me vond, zolang het tussen ons maar goed ging. En dat ging het. Ik liep naar het kleine, ouderwetse keukentje en begon aan het eten. Ik deed net wat meer mijn best als normaal, ik wilde graag iets terugdoen voor alle liefde die hij mij gaf. En dit was de beste manier.

Gelezen #1

1 comment
De meivakantie zit er weer op en dat betekend ook dat ik weer heel wat gelezen heb. Ik ben een behoorlijke boekenwurm, dus het is niet erg verrassend dat er in deze week ook weer een groot aantal boeken verslonden is. Ook de week daarvoor had ik stiekem als iets meer gelezen dan normaal, aangezien ik even tijd had om naar de bibliotheek te gaan.

Onder andere:
Kaas van W. Elsschot
Waarheid, durven of doen van C. Rees
De Dating Game van N. Standiford
Daten, dromen & dumpen van N. Standiford
No en ik van D. de Vigan
Als je terugkomt van R. Stead


Dat laatste boek wil ik het eigenlijk over hebben; Als je terug komt.
Dit boek gaat over de Miranda, een doodgewoon meisje van 12. Dat klinkt misschien wat kinderachtig, maar toch is zij een heel herkenbaar personage, zij maakt zich druk om alle dingen waar bijna elke tiener zich mee bezig houd of heeft gehouden.
Miranda en haar beste vriend Sal gaan niet meer met elkaar om vanaf de dag dat Sal op straat geslagen wordt. Miranda houdt zich daarom maar met andere dingen bezig, zoals het reizen door de tijd, waar haar favoriete boek over gaat.
Ook vind ze allemaal mysterieuze briefjes, wordt de huissleutel gestolen en wordt ze vrienden met de jongen die Sal sloeg. En waarom staat de lachende man eigenlijk altijd op de straathoek naar auto's te trappen?
Een vreemde opstapeling van gebeurtenissen, maar langzamerhand vallen alle puzzelstukjes op zijn plek.

Ik vind dit boek echt een aanrader, het leest lekker weg, en heeft een bijzonder verhaal. Wie bang is voor theorieën over tijdreizen kan dit boek beter laten liggen, want ook al gaat Miranda nergens heen, zonder tijdreizen had dit boek niet geschreven hoeven worden. 

Fotografie #1

Leave a Comment
Dat ik van fotografie houd had ik al een klein beetje laten doorschemeren in mijn allereerste post. Zelf ben ik niet altijd even tevreden met de foto's die ik neem, maar deze vond ik wel erg mooi gelukt.







Als je dit een leuk artikel vond; comments zijn altijd welkom! ;-)

My first letter

Leave a Comment
Welkom op Simply Handwritten,

wie mij kent zal weten dat dit niet mijn eerste blog is. Op mijn vorige blog schreef ik lang niet altijd over dingen die mij echt aanspraken, maar vooral over de dingen die mijn lezers leuk vonden. Natuurlijk is het belangrijk dat lezers je blog leuk vinden, maar niet op die manier. Ik ga nu bloggen zoals ik dat fijn vind, en hopelijk komen daar ook lezers op af. Voor de oude lezers zijn er genoeg alternatieven, andere blogs van gemotiveerde meiden die met passie over dezelfde onderwerpen schrijven als ik deed.

Wat ik hier ga vertellen weet ik nog niet precies, waarschijnlijk gewoon waar ik zin in heb. Ik ga mezelf niet meer dwingen om elke dag te posten. Een nieuwe start op een blog waar ik trots op kan zijn, een blog die helemaal bij mij past. Waarschijnlijk zal je hier regelmatig foto's, schijfveren, muziek en tekeningen tegenkomen, maar voor de rest is het voor jullie net zo'n grote verrassing als voor mij.

Voor wie mij niet kent; ik ben Eline, 15 jaar jong en nog lang niet uitgeschreven!
Mogelijk gemaakt door Blogger.